Hoor jij het ook? Ouders die niet praten over hun ‘kinderen’, maar over hun ‘kids’: “We werken beiden en de kids zijn blij en komen niks tekort”, “Verrijken kids je leven?” en “Het is september: de kids zijn weer naar school, de ouders zijn weer aan het werk en dat betekent: routine en regelmaat.” Zo’n Engels woord als kids klinkt misschien heel gezellig en romantisch, maar soms kun je er je vraagtekens bij plaatsen. Dat had ik bijvoorbeeld toen ik dinsdag 29 april naar een uitzending van het NOS Journaal keek.
Criminelen
In het NOS Journaal ging het onder andere over de inzet van jongeren door criminele organisaties. Andy Kraag van de Europese politiedienst Europol zei:
Er zijn echt wel wat verontrustende ontwikkelingen en een daarvan is dat ronselen van die kids voor geweld als een bosbrand door Europa verspreidt. Dus het is niet meer één land, niet meer één incident. Het zijn criminelen die dit structureel op grote schaal doen.
…
Die kinderen die we zien, die kids van 14, 15 of 16, dat zijn niet meer de hulpjes, de uitkijkposten, de spotters. Het zijn de kinderen die het zware geweld doen. Het gaat om bomaanslagen, het gaat om ontvoeringen, het gaat om afpersingen, het gaat om moordpartijen. Het is zwaar geweld.
Zoals je ziet, is de romantiek hier ver te zoeken en ik vraag me dan ook af waarom iemand van Europol in deze context een woord als kids gebruikt. Ook opvallend trouwens: hij noemt ze ook kinderen en niet jongeren.
Misschien heeft Kraag sympathie voor de criminele jongeren en wil hij niet te hard over hen oordelen. Dat kan en dat siert hem ook. Pubers van 14, 15 en 16 jaar oud zijn nog niet ‘af’. Hun brein is nog volop in ontwikkeling en omdat ze geestelijk nog niet volgroeid zijn, kunnen ze onvoorspelbare en ongewenste beslissingen met verstrekkende gevolgen nemen. Dat is iets waar we als samenleving rekening mee moeten houden.
Nieuwslezer Winfried Baijens vertelde in de aankondiging van het nieuwsbericht ook dat het vaak gaat om “kwetsbare jongeren die het geld goed kunnen gebruiken.” Misschien wilde Kraag met het gebruik van het woord duidelijk maken dat diezelfde jongeren slachtoffer zijn van een ziek systeem. Maar ja, zoals hij ondubbelzinnig duidelijk maakt, gaat het om “zwaar geweld”. Niets kinderachtigs aan.
Dus is het gebruik van kids (dat overigens altijd in het meervoud wordt gebruikt) dan wel gepast? Zowel in het algemeen als in contexten zoals hierboven? Wat vind jij?
Ik vind het gebruik van het woord ‘kits’ (want zo hoor ik dat) voor kinderen altijd eigenaardig. Maar nu ik weet dat het altijd in het meervoud wordt gebruikt (dank je, heb ik nooit bij stilgestaan!), ga ik het in het enkelvoud gebruiken voortaan! :—)
Mij valt het gebruik van ‘kids’ hier in de buurt ook op, Marcel. Erg vreemd, omdat er een direct Nederlands equivalent al bestaat. Maar het is natuurlijk erg jong en trendy om af en toe een Engels woord erin te gooien. Anyway, wat ik wilde zeggen, is dat het woord ‘kids’ naar mijn gevoel (en zeker in het Engels) doorgaans naar relatief jonge kinderen verwijst en bovendien ook tamelijk liefkozend wordt gebruikt. ‘Kids’ zijn dus jonge kinderen van wie we houden. En zeker geen criminelen. Dus: helemaal met jou eens! Oftewel, spot on, Marcel.
Dag Marcel,
De aanduiding ‘kids’ voor kinderen of jongeren, heb ik sinds jaar en dag als vreemd ervaren. Wellicht kunnen gebruikers van de aanduiding ‘kids’ bevraagd worden of er bijzondere overwegingen of gevoelens aan hun praktijk ten grondslag liggen?
De nuances van het woordgebruik in het Engels zijn natuurlijk niet 1-op-1 over te brengen naar het Nederlands. Het fijne aan het Nederlands is dat wij leenwoorden (net iets) andere dingen kunnen laten betekenen dan ze in de brontaal doen.
Desalniettemin: “‘Kids’ is sometimes used informally for adult humans whose behavior is immature, such as college students who drink too much.” Ik denk dat het Nederlandse gebruik daar vaak bij aansluit: je gebruikt ‘kids’ i.p.v. ‘kinderen’ als je wilt aangeven dat het gaat om jonge mensen die op weg zijn volwassen te worden, en die we ook graag als zodanig zouden willen behandelen, maar die het in feite (zoals blijkt uit hun gedrag) nog niet zijn.
Jongeren zijn tegenwoordig dan weer mensen tot een jaar of 35.
Zelf ben ik ooit “whizzkid” genoemd. De op leeftijd zijnde vader van een Engelse vriendin van mij gaf mij deze benaming tijdens een logeerpartij nadat ik hem aan de oplossing van een kruiswoordpuzzel had geholpen. ” You whizzkid”, complimenteerde hij mij, en ik, laat ik 20 of 21 geweest zijn, vond dit geweldig. Als Nederlandse jonge vrouw voelde ik me taalvaardiger dan ooit. Ik was dus geen kind meer maar een jonge, volwassene. En ik vond het prachtig om zo genoemd te worden. Vrolijk makend.
Om maar even een variatie op dit thema te vermelden..
Ook ik associeer “kids” met kits… het verbaast me soms nog dat niemand ooit “kleinkids” zegt 😉 Voor mij slaat “kids” inderdaad op jongere kinderen, zeker geen tieners, laat staan jonge criminelen.